ترنم یک ترانه از باغ آشتی زندگیمان

اولین باری که با همسری  می رفتم سونو تو هفته 7 بارداری بودم تو ماشین خیلی فکر می کردم وخدا خدا میکردم نی نی سالم باشه وقلبش بزنه ...... بالاخره نوبت من شد و بدون همسری رفتم داخل برای سونو دکتر: دوقلو هستن من : منو می گید یه لحظه از خودم بدم اومد که چرا خدا رو دست کم گرفتم فکر و ذکرم این بود که قلبش می زنه یا نه ،سالمه یا نه الان دکترمی گه دوجنین زنده و باضربان قلب منظم شکه شده بودم ،هنگ کرده بودم و  اون لحظه فقط و فقط داشتم بزرگی خدا رو احساس می کردم حس می کردم مورد لطف خاص خدا قرار گرفتم تو خوابم نمی دیدم یه روز دوقلو داشته باشم و خودم رو لایق یه همچین لطف بزرگی نمی دیدیم  هق هق گریه می کردم که دیگه دکتر نت...

بله بالاخره خودخواهی یا ..........هر چی که می خواهید فکرشو بکنید گریبان گیر مون شد راستش از اولی که ازدواج کردیم اصلا دوست نداشتم  حتی می تونم بگم متنفرم بودم از اینکه یه روزی مسئولیت سنگین یه بچه رو دوشم باشه  چون من معتقدم از وقتی بچه دار می شیم تا روزی که تا که چشممونو ببندیم و از دنیا بریم همیشه باید دقدقه بچمون رو داشته باشیم حتی اگه بچمون 50 سالش باشه یه جورایی من حس می کردم همه بچه ها حاصل خودخواهی پدر مادرشون هستن حالا هر کی به یه دلیلی : پیر شدم تنها نباشم زندگیمون شیرین بشه  یه سرگرمی داشته باشیم دهن مردم بسته بشه نگن بچه دار نمی شه پایه های زندگیمون محم بشه و...............  و الان هم که بچ...